دو سپید تازه

هر بار از سوزش انگشتانم

در می یابم که باز،

نام ترا، می نوشته ام

                      "حسین منزوی"

 

دو سپید تازه

با احترام به حسین منزوی                               

 (۱)

صخره های سبک سر نامت را فراموش کرده اند

یا باد و باران نامت را تبرک

هیچ مهم نیست

هنوز سوزش انگشت هایم

قلبم را به واکنش وا می دارد

نامت از این لوح

پاک نشدنی ست

 

(۲)

هنوز سلسله جبال جبر

کوهنوردها را

به کام خویش می کشاند

فیلسوف من !

هر چه جهان

مدرن تر هم باشد

باز کفش های آهنی کشف

به زانو در خواهد آمد

گریزی نیست

راه یکی ست

اولین گام

آخرین گام است

و گام ها در تکرار !

 

 م.ائلیاز ــ دی ماه ۸۸

 

 

از آنسوی ابرها

 

کسی پنجره ای گشود

دنیا را نگریستم

          گریستم

                  تنهایی ام را

 

                       "م.ائلیاز"

 

از آنسوی ابرها

 

 

شهر آرام آرام

از خواب

بیدار می شود

 

از آنسوی ابرها آمده ام

تا خورشید را از گریبانم معجزه کنم

هدیه ای ناچیز

برای ماه من که تو باشی

 

چشمهایت رازآلودترین راویان تنهایی اند

گاهی ابری

گاهی آفتابی اند

 

دستهایت !

راستی دستهایت گونه هایم را خوب می فهمند

و گونه هایت دستهایم را !

دستهایمان را

سالیان درازی ست

در پوست گردو گذاشته اند !

عاشق نشویم !!!

 

شهر دیگر بیدار شده !

ترافیک سنگینی روی مُخم راه می رود

از آنسوی ابرها آمده ام

تا نشان بدهم

میان پارادوکس ها

عشق ،

جلوه ای تازه دارد

 

تازه !

در قرن آهن و اتم

فکر کنم

عشق

بهتر نفس می کشد

 

کاش ماهواره ها کر شوند

کاش ماهواره ها کور شوند

در جهانی که حتی یک دقیقه

حیاط خلوتی نباشد

حیات من و تو

حضور ازدحام هاست

 

بیمناکم خوب من !

فردا عشق را

از جرثقیل آویزان کنند

بیمناکم خوب من !

فردا شب پره را تبرئه کنند

سالهاست صبح ما بوی شب می دهد

سالهاست ...!

سالهاست ...!

 

اما ماه من

خورشیدی که از گریبانم معجزه کرده ام

کلید دروازه ای ست ...

که آنسوی ابرها

ترا به انتظار نشسته ام .

 

م.ائلیاز ــ آذرماه ۸۸

 

 

... دیر شده

 

شهود شاعرانه ــ هر چه که هست ــ از نمی دانم بی وقفه زاده می شود

                                                                          "شیمبورسکا"

من این نمی دانم بی وقفه را تقدیم می کنم به جنگل پر گهر و اصلان ها و آهوهاش !!!

 

... دیر شده

 

ازخودت می دوی فرار کنی

از خودت تا همیشه سیر شده

توی چشمان عاشقت انگار

دختری تا ابد اسیر شده

 

از خودت می دوی به من برسی

من! همین مرد شاعر عوضی؟!

قابل اعتماد نیست! بفهم!

ــ نازنین ــ!، مرد شاعر عوضی

 

سِحر می دانم آنچنانکه ترا

داخل شیشه جان بسَر بکنم

شعر می گویم آنچنانکه ترا

از خودت خسته ،دربدر بکنم

 

در خودت همچنان اسیر بمان

دختر بی خبرتر از همه جا

توی ایران شیشه ای بتمرک

توی این پر گهرتر از همه جا

 

از خودت می فراری و جنگل

بی شک آغوش گرم وا کرده

آه! که گرمی تنت آهو

شامه ها را به خود صدا کرده

 

عاشقی هی نفس نفس بزنم

عاشقم هی نفس نفس بزنی!

می دوی با پلنگ وحشی ِ مست

دوست داری به این عبث بزنی!

 

می دوی بی هدف ،خیالت تخت

آخر کار سهم من هستی

نفست بند آمده انگار ،

زخمی تن به تن که زن هستی

***

از خودت می دوی به من برسی

در خودت قرنها اسیر شده

تو خودت شیشه ی خودی بشکن!

بشکن این شیشه را که دیر شده!

 

 

با احترام    

 مرتضی روحی(م.ائلیاز)

  

 

چند تا سپید تازه

 

چند تا سپید تازه که غمآورد امسال است

۱

تق ــ تق

آزادمردی مشتش را گره کرده !

یا تفنگدار قسی القلبی ماشه را می چکاند !

معلوم نیست در این گرگ و میش !!!

کاش مشت ها گلوله شوند

و درها پل میان آزادی !

 

مراغه ــ خرداد ۸۸

 

۲

حیاط خانه مان

عطر سیب ـ گلاب وحشی می دهد !

انگار

جنگلی با یک درخت حکومت می کند !

و من دارم پی می برم

با یک گل نیز

بهار ممکن است

 

دامنه سهند ــ تیرماه ۸۸

***

۳

ماهیها شناسنامه ی دریا هستند

درختها شناسنامه ی جنگل

قلبم شناسنامه ی من

ماهی به دریا برمی گردد

درخت به جنگل

اما شناسنامه ی من مال توست

ماهی دریا را دوست دارد

درخت جنگل را

و من

دوستت دارم

 

کرج ــ اردیبهشت ۸۸

 

۴

گفتم دوستت دارم

گفتی چند تا ؟!

و من

شروع کردم به شمردن ستارگان !.

 

اردیبهشت ۸۸

 

                                                      با احترام

                           مرتضی روحی ( م. ائلیاز )

 

از عشق گاهی ناگزیری

غزلی از سالهای گذشته 

از عشق گاهی ناگزیری

 

از ابرها لبریز می آیی هوای ِ گریه داری

دل دل نکن می خوانم از چشمت که می خواهی بباری

 

این زندگی تا قسمتی ابری ست قسمت کن دلت را

حیف است که : ابری فشرده در دلت را بازداری

 

تا موقع فریاد کردن از وجود ِ دل مهیاست !

فریاد کن،فریاد کن،فریاد کن تا کم نیاری

 

از عشق گاهی ناگزیری،زندگی شاید همین است

در این تقابل ها دلت را چون سهامی واگذاری

 

سهم من از تو جمله ای که سخت و ساده می توان گفت

ـ من دوستت دارم ـ که بر لب های تو ای کاش جاری !

 

من شاعری ایرانی ام پرورده ی حسرت ، غم و درد

دستی بَرآور تا رهایی بخشی ام از زخم کاری

***

از عشق خواهم گفت با تو سالها تا عمر باقی ست

از سایه ـ روشن های عمری که سپس در پیش داری !

                                                    

                                                               م.ائلیاز

موقوف

 

 و اما غزلی از سالهای دور نمی دونم کدوم سال و هیچ مهم هم نیست چون شعر زمان بر نمی داره ، و ... 

"موقوف"

 

طناب حوصله پوسیده جِر زنی موقوف

از این معاشقه پا پس کشیدنی موقوف 

 

چگونه ! دست خودم نیست عاشقت شده ام

نگو که: عشق به من آدم آهنی موقوف

 

ببین ! گداخته این آدم آهنی از بس

دلش شده به مذاب دل زنی موقوف

 

زنی شبیه تو معلول علٌتی روشن

مگر هر علٌت معلول روشنی موقوف ؟!

 

که روشن است بی اندازه دوستت دارم

که این شعار به بن بست خوردنی موقوف !

 

همینکه با توام این روزهای دربدری

  تو نیز در همه اوقات با منی خوش باش !!!

 

                                                                            م. ائلیاز