گل سرخپوست

 

گل سرخپوست

 

و مرد سمت زني عور گام بر مي داشت

نفس نفس نفس ِ زن چه گام گرمي داشت

 

و كلبه اي وسط شاخ جنگلي سرسبز

و از حضور دو تن گرمتُند مي زد نبض

 

دو دست خواهش مرد كابوي دو خنجر را

كسي نديده گل ِ سرخپوست پر پر را

 

كجاي كاري ؛ اينجا شمال تگزاس است

كه نام ديگر وحشي گري هم احساس است

 

تپانچه راز مگوي به زور خواهش ِ عشق

قرار داد ميان دو قلب ِ فاحش ِ عشق

 

تپانچه خوي عجيبي به مرد وحشي داد

كه زن عنان سراپردهء خود از كف داد

 

لميد، لب به لب از حس مادگی پر شد

زني كه قلب شكسته ش پر از تنفر شد

 

و ماديان كه نفس مي كشيد پي در پي ...! 

 سوار وحشي ِ با تازيانه و هِي هِي ... 

 

به جاده هاي جهان مي سپارمت ماريا

چهار نعل برو رو كه دارمت ماريا

 

تپانچه لحظه اي از دست مرد تا افتاد

درون كلبه گل ِ سرخ ِ پر پري جان داد

 

نخواست بو ببرد هم قبيله اي هايش

گناه كذب نويسند بي ثمر پايش

***

براي خونخواهي ساعتي معين شد

سپس تمامي دار و درخت ها زن شد

 

زني به شكل گلي سرخ پوست مي انداخت

گلي كه از بد ِ اين واقعه تبر زن شد

 

تبر زن از پس در توي كلبه را ، يك آن

دري گشوده ؛ تبر ميزبان گردن شد

 

كه ظلم مرد كابوي هيچوقت بي پاسخ

نمانده ؛ پاسخ سرخي چنين كه روشن شد

 

                                                           مرتضي روحي ( ائلياز ) 

                                                                                      دیماه ۸۶

 

 

تازه می فهمی

 

تازه می فهمی

  این ته مَه ها

    تازه می فهمی

  جایی برای نفس کشیدن نیست

  زور می زنی

               یک جرعه نسیم

  می زنی به سیم آخر

                خودت را حلق آویز ...

  تازه می فهمی

              دنیا تونلی ست

  که این ته مَه ها

                تاب عبور ترا نداشت .

 

آشفته بازار

 

آشفته بازار

.................

و دنیا

عجب آشفته بازاری ست

خیر سرمان

همه شرخریم

و خرمان

از کره گی دم نداشت و

همگی دم به تله می دهیم

                        جهنم موعود

                                نزدیک است .

                                                         فروردین ۸۶

                                                  

                                              

من از خودم دلم گرفته...

 

    به چشمهای آسمان نمی توان دروغ گفت

    نـگـو نمـی کند دلـت غـروب هـا هـوای من

                                 « حمیدرضا میرزایی »

  تقدیم به دوست هنرمند و شاعرم حمیدرضا میرزایی

 

  من از خودم دلم گرفته...

 

    به سر که می زند غروب ها هوای تو

    دلم دوباره تنگ می شود برای تو

 

    شبیه یک غریبه کوچه های شهر را

    می آمدم دوباره کاش پا به پای تو

 

دلم به هیچ دلخوش است ، دلخوشم به هیچ

همیشه دلخوشی به کام لحظه های تو

 

اگر چه منزوی شدم در این زمانه ، باز

نبینم آه ! هیچوقت انزوای تو

 

من از خودم دلم گرفته است، از تو نه !

که خود خطی موازی ام به انحنای تو

 

من و تو هر دو اتفاق آفرینشیم

که سرنوشت من گره نخورده پای تو

 

تبر بگیر و تکه تکه کن مرا اگر...

... که بوده ام بُتی به کسوت خدای تو

***

دلت به کاش و کاشکی نمی کشد اگر !

دلم گرفته سالها فقط برای تو

 

گل پری

    

 

      تقدیم به شاعری که گیسوان یله در باد گل پری در شعرهایش موج می زند٬

      دوست شاعرم محمدحسین بهرامیان ...

      

         گل پری

        

           برگردآهاااای؛ هئی اتوبوسی که گل پری ...

         ... را با خودت به دورترین نقطه می بری

 

             از کفشهای آهنی پاره پاره ام

             دریاب در مقابل من کم می آوری

 

             این عاشق دهاتی ِ از تووونل ِ زمان

             یکباره پا نهاده به دنیای دیگری

 

             تنها به خاطر گل رخسار گل پری

             سر می زند ــ دراینسوی غربت ــ به هر دری

 

             در پارک های مصنوعی شهر می دود

             تا بلکه ردپایی ؛ تا بلکه ؛! ...

                                                 گل پری

             شاید فریب زندگی ِ توی شهر را...

          ...خورده؛ــ و عشق را که همینطور سَرسَری 

 

             اما نه ! آه ! گل پری قصه های من

             همواره گرم هیچ کسی ؛ هیچ عابری !

 

             ***

             در ایستگاه آخر این شعر ؛ منتظر !

             باز ایستاده ام سر این بیت آخری

 

             انگار بازگشت اتوبوس آه! کیست او ؟!

             برگرد آهای ! سایه ی همراه گل پری ...

 

                                                                                  اردیبهشت ۸۶                                                                       

              

اتاق چت

 

   غزل پیوسته ای تازه ٬ تجربه ای تازه که بعد از چند وقت سکوت آزگار کام دلم رو شیرین کرد

   حاصل تخیل دیوانه وار شاعری که قلبش به خاطر شعر می تپد...این غزل را تقدیم می کنم

   به اهالی عاشق فضای مجازی ...باشد که غبار قلم نقدتان ٬ سرمهء چشمانش گردد !...

 

   اتاق چت*

... و می نویسم از عشق خط به خط با تو

   فضای تشنهء عشق است اتاق چت با تو

   تویی که آنسوی خط ٬ خط به خط دلت را صادقانه می بخشی...

                                                                   تا در این وسط با تو

   به مرز خواستن و دوست داشتن برسیم

   اگر درست ــ در این راه ــ اگر غلط با تو

   به کام تلخ من از این به بعد شیرین تر

   دوباره طعم خوش زندگی فقط با تو

   اگر چه فاصله فرسنگ هاست می ماند

   همیشه ــ شاعر سوگند خورده ات ــ با تو

                         ***

   با تو در این زمانهء بی روح منـزوی

   از عشق می نویسم ٬ تا عاشقم شوی

   هر چند در تبادل این واژه های گنگ

   با عاشقانه های من از رو نمی روی

   تو بر خلاف آب شنا کن عزیز من

   دنیا اگر نمی کند از عشق پیروی

   این واژه ها مرا به تو نزدیک آه ...! نه ...!

  « شاعر شنیدنی ست » تو هم کاش بشنوی

   ای دختر اصالتا ایرانی نجیب

   حالا غریبه دختر مام فرانسوی

   ***

   عشق زبان مادری ات را بنازم آی !

   وقتی که در اتاق چت آواره می شوی

                                                                             

                                                              فروردین ۸۶  

 *chat

 

دو شعر آزاد

 

زندگی

                                                                                       

تاک صلیبی

  که سنگینی اش

      سر خم می کند

          به دوشش

            شیرهء شیرینی ست

                                زندگی !...

 

                                                                                   

 

---

انتظار

                                                        

   سرت سرخ

   سینه سرخ 

   ساز کن حنجره ات را                           

          پنجره ها

              پنجهء تو را

                انتظار می کشند

 

                                

چند رباعي

دنيا

                                                            

همواره جهنم و بهشتي دنيا

از روز ازل چنين نوشتي دنيا

از لطف تو سهم ما جهنم شد،آه !...

تف بر اينگونه سرنوشتي دنيا

                                                      

 

 

---

دو رباعي پيوسته تقديم به كسي كه خدا كند ...

                                                          

آوازهء جهاني

... گفتند خدا كند بيايد آن مرد

با ما شايد كنار آيد آن مرد

اينگونه اگر نباشد اي واي آنوقت

خنجر بخورد ز پشت بايد آن مرد

           ***

آن مرد كه روح آسماني دارد

فردا آوازهء جهاني دارد

با سیصدوسیزده نماينده فقط

در كشور عشق پارلماني دارد

                                       شهريور ۸۴ 

غزل

 

 

 

 غزلی که حاصل لحظه های آزگار من است

 

                           آخرین برداشت

 

                                                                                

   زني كه چادر مشكي هميشه برسر داشت

   شكسته از لبه ي سنگ قبر سر برداشت        

   نگاه دوخت به باران به رنج نامه ي ابر

   و ابرهاي دلش بي صدا ترك برداشت                                   

   طنين هق هق ابري سياه پوش شكست

   فضاي خاطره از بس كه بغض در بر داشت

   دوباره عصر غم اندود پنج شنبه گذشت

   وتا هميشه زني چشم خيس بردر داشت

   ***

   هنوز كهنه پلاكي كه كاشته شده بود

   هزار نقطه ي ترديد جاي باور داشت                                  

   ***                                                                   

   دوباره قلب خودش را مرور كرد ،هنوز

   به مرد گمشده اش عشق صد برابر داشت

   و روز ها سپري ميشدند از پي هم

   و زن به زندگي انگيزه ي مكرر داشت

   خدا كه ناظر اين لحظه هاي مدغم بود

   دوباره از سر لطفش، چنين مقدرداشت                                     

   سكانس آخر اين ماجرا زني كه  گريست 

   به روي شانه ي مردي ،در آخرين برداشت/.

                                                                   

                                                                                  بهمن۸۳

غزلی از سال های دور

                                

     زیبا تر از ...

                                                                               

                    گل را تراش داد و سپس پیکر آفرید  

                    ما را خدا مکمل همدیگر آفرید

 

                    تا اینکه خوب دل ببری از زمینیان

                    زیبا تر از فرشته ترا دخـتر آفرید

 

                    طرح ترا به برکه نشان دادو بعد هم

                    از ساقه ی تنت ، گل نیلوفر آفرید

 

                    سنجاق کرد دشت پر از گل به دامنت

                    سبزینه پوشی از گل ، زیبا تر آفرید

 

                    عطر حضور تو که پراکنده شد درآب...

                 ...های جهان ، دوباره که شور و شر آفرید

 

                    پاشیده شد تبسم تو بر تن زمین

                    تا آفـــتاب گرمــتر دیگـــر آفریــد

 

                    شاعر ادامه داد غزل را چنین ، خدا

                    افسوس که شبیه ترا کمتر آفرید

 

                    شاید به خاطر دل من بود اینچنین

                    زیباتر از فرشته ترا دخـتر آفریـد

                                                                  گنبد ــ خرداد۸۲