اشک تمساح

 

اشک تمساح

 

اشک تمساح اگر چه پشت سرم،ریختی یکسر آب پاکی را

:ــ نه! نرو ــ روی جاده پاشیدی آرزوهای گرد و خاکی را

 

باز برگشتم و رها کردم بر زمین، خاک تا ابد بخورد

حجم اندوه روی شانه ی خویش یعنی آوار کهنه ساکی را

 

آه ! بی اختیار دستانم حلقه شد گرم دور گردن تو

هر دو با عشق مزمزه کردیم گفتمان های سینه چاکی را

 

شالی چشمهای ژاپنی ات آنچنان عاشقانه مستم کرد

که دو گیلاس شهد ناب برنج، سر کشیدم شراب ساکی را

 

امپراطور بر اریکه ی عشق شدم آنگونه که تو خواستی و

در درونم دوباره حس کردم اوج دلدادگی هلاکی را

***

با تو بودم ولی چقدر غریب، خواستم که به سرزمین خودم ...!

پشت سر باز : نه! نرو ائلیاز، ریختی هرچه آب پاکی را ...!

 

                                                                     (ائلیاز اورمان ــ بهار ۸۸)

 

عشق و حیات

 

عشق و حیات                                        عشق ایله حیات       

 

بدون اینکه ببینم                                      سنی گؤرمه میش

دوستت دارم                                          سئویره م

شبیه او که دوستش داریم           کیمسه یه اؤخشای کی چوخ سئویریک

بی اینکه ببینیمش                                   اونو گؤرمه میش

خدا خوب می داند                                   تانری یاخشی بیلیر

و تو نیز ،                                               و سنده ،

**                                                      **

در کف عمیق دریاها                                  دنیزلرین أن أته یینده

ماهیانی هستند                                       بالیق لار یاشاییرلار

که بی تصوری از نور                                  نوردان گؤزلری اؤرتوک

با عشق                                                 عشقی ایله

حیات را                                                  حیاتی

مزمزه می کنند .                                       تامسینا تامسینا .

 

                           ائلیاز اورمان  ـــ  ۲۹/۱۰/۸۷

 

غزلهیاهو

 

این دوتا غزل ناقابل تقدیم به کسی که دلش دریاس مواج و آرام ...و زلالی احساسش تا همیشه جاری ، خواهر خوب و مهربانم "سیده زهرا بصارتی"

 

غزلهیاهو

 

بادها بیقرار می رقصند با دَم سرد و گرم هوهویت

قاصدکها غزل به لب شب و روز قاصدان غزلهیاهویت

در تو منظومه های زیبایی با غرور عاشقانه می رقصند

ماه و خورشید گردن آویزت ، زحل و مشتری النگویت

به دل سنگ هم که می زنی اش موم دستان گرم معجز توست

 حال بنگر چه کرده با دل من ــ شعر ــ این چوبدست جادویت

نور زیتون درون رگهایت جاری و تا همیشه می جوشد

آسمانی ترین ستاره ی شعر از شبش کم مباد سوسویت

دشتی از پونه های وحشی شعر نذر زنبورهای احساست

کی می آیی دوباره شهد غزل بچشیم از دهان کندویت

 

..............................

غزلبانو

 

چقدر این در و آن در زدم که پیدا شد

جهان مقابل من قابل تماشا شد

یقین فرشته ای از آسمان فرو آمد

دریچه ای که فراروی این جهان وا شد

چطور در پس این برجها، نمی دانم

به این لطافتی آخر گلی شکوفا شد

گلی که "سیده زهرا بصارتی" نامش

شکفته وارد باغ سپید رویا شد

و پا نهاد به قصر غزل، غزلبانو

دوباره ضامن سرسبزی غزلها شد

 

                                                   برادرت ائلیاز

 

 

 

ماهنی شکفتن

 

ماهنی شکفتن

 

صدای « قوپوز » را دوست دارم

وقتی که سکوت سهند را می شکند

و ترا که

دامن گلدارت

بوی پونه های وحشی را

در باد می پراکند

می رقصی !

دست باغ های سیب در دستت

و دستمالی از شکوفه را می تکانی

بر دامن سهند

شکوفه های سیب

با صدای قوپوز

از خواب بیدار می شوند

و « ماهنی » شکفتن را سر می دهند

                         

                             ائلیاز اورمان 

                

                                                    

 

«  قوپوز »: نام ساز "دده قورقود" و نیز نام ساز باستانی ترکان

« ماهنی »: ترانه ، سرود

 

http://elyazurman.blogfa.com

شعرهای ترکی

 

لئی ها

 

این ترانه رو تقدیم می کنم به اونایی که حنجره ی زخمی شون مرهم فریاد هاس ، البته چند بیت این ترانه رو جوری که به معنی لطمه ای نزنه اینجا نیاورده ام ! یا حق ...

 لئی ها

 

من دارم به« لئی » ها صدامو می بازم

کلید سکوتو به بالا میندازم

تاریکی اومده پشت در خونه م

سرمارو آورده تا بشه همخونه م

لرزش شونه مو باور نداری تو

توی این گیرو دار تنهام میذاری تو

تو داری از منو از خودت دور می شی

تو داری با لئی ها یه جوری جور می شی

کلید صدامون تو گلوی لئی یه

« قیر آت » رو سوار شیم که وقت هِئی هِئی یه

داره « روشن » می شه ظلمتو بشناسه

در وطن خودش غربتو بشناسه

مردی که این روزا صداشو بریدن

توی این گرگ و میش هواشو بریدن

دیری یه تشنه ی یه جرعه فریادم

تازه به حنجره م قول فریاد دادم

سکوت، حنجره مو به زنجیر کشیده

با دستای لئی ها صدامو بریده

باید یه کاری کرد از خویش بیرون اومد*

از این شهر بی غم رفت و مجنون اومد

باید عاشق شدو باز دل به دریا زد

دشنه ی نفرتو ، تو قلب لئی ها زد

باید فریاد کشید آزادی رو عشق است

به این نکته رسید آزادی رو عشق است

 

                                                ائلیاز اورمان

 

«لئی»:در اصل پرنده ای افسانه ای ست، موجودی که در یک پلک به هم زدن ناپدید می شود ، و در فولکلور آذربایجان نماد خفقان و سفیر تاریکی و دهشت است

«قیر آت»:اسب کوراؤغلو

«روشن»: نام اصلی کوراؤغلو

*(شهر خالی ست ز عشاق، بود کز طرفی

    مردی از خویش برون آید و کاری بکند)

 

ساعت دو بار نواخت

 

شعری رو از مجموعه ی ( ساعت دو بار نواخت ) انتخاب کرده ام هر چند این مجموعه شعر رو به دست  چاپ نسپرده ام و شاید هیچوقت !!!

ساعت دو بار نواخت !!

 

من و او

در ممنوعه ترین لحظه ها

« باغ ملی » را گز کردیم

و گزمه ها خیال شان تخت بود

و ما خیال مان

روی نیمکتی نشسته بود ، تخت

درختچه ها سایبانان مهربانی بودند !

او گنجشک های لبخند را

از لبانش پر می داد

و من مسحور ،!

گز می کردیم

گوش گزمه ها کر

غزل ــ غزل

گیلاسی از جنون را

سر می کشیدم

ساعت دو بار نواخت

و من و او

            پله

                پله

                    پله

                        پله

                            پایین

                                  آمدیم

و سکانس بعد

راهروی بیمارستانی

راه ما را جدا کرد

او گنجشک های اشک را

از چشم هایش پر می داد

و من ...

ساعت دو بار نواخت

ساعت دو بار نواخت

***

محبوب من !

به راستی گاه شعر

اعتراف به ناگفته های ممنوعه است .

                                                      ائلیاز اورمان

 

سئوگیلیم

 

این شعر به زبان مادری ام ترکی سروده شده که ترجمه اش را همزمان به فارسی بازسرایی کرده ام

 محبوب من !                                       سئوگیلیم !

 

محبوب من                                             سئوگیلیم

شاعران دنیای عحیبی دارند                       شاعیرلرین أن آیین دونیالاری وار

و دنیا                                                    و دونیانین

شاعرانی عجیب ،                                   أن آیین شاعیرلری

پرسش ات بی معنی ست                       سورغون معناسیزدیر

باید به این دنیا پای بگذاری                         دونیانی آددیملاماق گرک دیر

و لمس اش کنی                                      و تامسینماق

زندگی با عجیب ترین کودکان جهان             یاشاماق دونیانین أن آیین اوشاق لاریلا

توی کلبه ای بالای درخت                           آغاج باشیندا قورولان ائوجیک ده

در جزیره ای ناشناخته                               تانینماز بیر آدادا

آنقدرها هم بدک نیست                             چوخدا دادسیز دئییل

« دو استکان شعر                                  «ایکی ایستیکان شئعیر

عجیب می چسبد »                                     یامان یاپیشار »(۱)

در فصلی که                                              بیر فصیل ده کی

برودت احساس                                           دویغولارین سازاقلیقی

زیر صفر درجه است                                     صیفیردن ده أن آشاغی دیر

***                                                           ***

محبوب من                                                  سئوگیلیم

شاعران سرزمین ناشناخته ای ...                    شاعیرلر تانینماز بیر اؤلکه ... 

که ریسک سفر                                             کؤچمک ریسکی نه

به امتحانش می ارزد                                       یؤخلاماغینا ده یر

باید گیوه ها را کند                                          چاریق لاری قوپاریب

و راهی شد                                                   و یوللانماق گرک دیر

قلب کودکان ،                                                 اوشاقلارین اوره یی

جهانی ست عاری از خار                                 تیکان سیز بیر دونیادیر

و کوهی ست                                                و بیر داغ

که بازتاب صدای توست                                   کی سسینین سؤوشه سی دیر

پس آرام ــ آرام                                               آنجاق آستاجا ــ آستاجا

با قلبت قدم بردار                                            اوره یین له آددیملا

***                                                              ***

آه ! محبوب من                                                آه ! سئوگیلیم

بعد از خواندن این شعر                                      بو شئعیری اوخویاندان سونرا

گریه نکن                                                         آغلاما

کلبه ی کوچک من                                             منیم کیچیک ائوجیییمین

جنسش از کاغذی                                                         ماتاهی کاغاذدان دیر .

                 کاهگلی ست .

                                           مرتضی روحی ( ائلیاز اورمان)

 

(۱) : ودود دوستی

 

تا باغ مینیاتوری ...

 

تا باغ مینیاتوری ...

 

می خواست با فرا غزل خویش خو کند

تا بلکه سبک تازه ای از عشق رو کند

 

می خواست با جسارت تُرد زنانه اش

با اشتیاق ،میخ در آهن فرو کند

 

می خواست کودکانه نخی توی هر غزل

با بادبادک اش بدود های و هو کند

 

می خواست مرد قصه ی نا خوانده اش شوم

با قهرمان قصه کمی گفتگو کند

 

تا باغ مینیاتوری قصه هاش را

تنها برای مردِ غزل آرزو کند

 

می خواستم فرای غزل ، قلب خویش را

با قلب گرُ گرفته ی من روبرو کند

 

می خواستم به لهجه ی سبز شمالی اش

همواره یک فرا غزل تازه رو کند

                                                                   ائلیاز اورمان ــ دی ماه ۸۶