تبليغاتX
jame jamil ............. M.Elyaz

 

شهود شاعرانه ــ هر چه که هست ــ از نمی دانم بی وقفه زاده می شود

                                                                          "شیمبورسکا"

من این نمی دانم بی وقفه را تقدیم می کنم به جنگل پر گهر و اصلان ها و آهوهاش !!!

 

... دیر شده

 

ازخودت می دوی فرار کنی

از خودت تا همیشه سیر شده

توی چشمان عاشقت انگار

دختری تا ابد اسیر شده

 

از خودت می دوی به من برسی

من! همین مرد شاعر عوضی؟!

قابل اعتماد نیست! بفهم!

ــ نازنین ــ!، مرد شاعر عوضی

 

سِحر می دانم آنچنانکه ترا

داخل شیشه جان بسَر بکنم

شعر می گویم آنچنانکه ترا

از خودت خسته ،دربدر بکنم

 

در خودت همچنان اسیر بمان

دختر بی خبرتر از همه جا

توی ایران شیشه ای بتمرک

توی این پر گهرتر از همه جا

 

از خودت می فراری و جنگل

بی شک آغوش گرم وا کرده

آه! که گرمی تنت آهو

شامه ها را به خود صدا کرده

 

عاشقی هی نفس نفس بزنم

عاشقم هی نفس نفس بزنی!

می دوی با پلنگ وحشی ِ مست

دوست داری به این عبث بزنی!

 

می دوی بی هدف ،خیالت تخت

آخر کار سهم من هستی

نفست بند آمده انگار ،

زخمی تن به تن که زن هستی

***

از خودت می دوی به من برسی

در خودت قرنها اسیر شده

تو خودت شیشه ی خودی بشکن!

بشکن این شیشه را که دیر شده!

 

 

با احترام    

 مرتضی روحی(م.ائلیاز)

  

 

+ نوشته شده توسط م.ائلیاز ... M.Elyaz در سه شنبه دوازدهم آبان 1388 و ساعت 15:45 |
 

چند تا سپید تازه که غمآورد امسال است

۱

تق ــ تق

آزادمردی مشتش را گره کرده !

یا تفنگدار قسی القلبی ماشه را می چکاند !

معلوم نیست در این گرگ و میش !!!

کاش مشت ها گلوله شوند

و درها پل میان آزادی !

 

مراغه ــ خرداد ۸۸

 

۲

حیاط خانه مان

عطر سیب ـ گلاب وحشی می دهد !

انگار

جنگلی با یک درخت حکومت می کند !

و من دارم پی می برم

با یک گل نیز

بهار ممکن است

 

دامنه سهند ــ تیرماه ۸۸

***

۳

ماهیها شناسنامه ی دریا هستند

درختها شناسنامه ی جنگل

قلبم شناسنامه ی من

ماهی به دریا برمی گردد

درخت به جنگل

اما شناسنامه ی من مال توست

ماهی دریا را دوست دارد

درخت جنگل را

و من

دوستت دارم

 

کرج ــ اردیبهشت ۸۸

 

۴

گفتم دوستت دارم

گفتی چند تا ؟!

و من

شروع کردم به شمردن ستارگان !.

 

اردیبهشت ۸۸

 

                                                      با احترام

                           مرتضی روحی ( م. ائلیاز )

 

+ نوشته شده توسط م.ائلیاز ... M.Elyaz در سه شنبه بیست و هشتم مهر 1388 و ساعت 15:48 |

 

از عشق گاهی ناگزیری

 

از ابرها لبریز می آیی هوای ِ گریه داری

دل دل نکن می خوانم از چشمت که می خواهی بباری

 

این زندگی تا قسمتی ابری ست قسمت کن دلت را

حیف است که : ابری فشرده در دلت را بازداری

 

تا موقع فریاد کردن از وجود ِ دل مهیاست !

فریاد کن،فریاد کن،فریاد کن تا کم نیاری

 

از عشق گاهی ناگزیری،زندگی شاید همین است

در این تقابل ها دلت را چون سهامی واگذاری

 

سهم من از تو جمله ای که سخت و ساده می توان گفت

ـ من دوستت دارم ـ که بر لب های تو ای کاش جاری !

 

من شاعری ایرانی ام پرورده ی حسرت ، غم و درد

دستی بَرآور تا رهایی بخشی ام از زخم کاری

***

از عشق خواهم گفت با تو سالها تا عمر باقی ست

از سایه ـ روشن های عمری که سپس در پیش داری !

                                                    

                                                               م.ائلیاز

+ نوشته شده توسط م.ائلیاز ... M.Elyaz در سه شنبه چهاردهم مهر 1388 و ساعت 15:15 |

 

 و اما غزلی از سالهای دور نمی دونم کدوم سال و هیچ مهم هم نیست چون شعر زمان بر نمی داره ، و ... 

"موقوف"

 

طناب حوصله پوسیده جِر زنی موقوف

از این معاشقه پا پس کشیدنی موقوف 

 

چگونه ! دست خودم نیست عاشقت شده ام

نگو که: عشق به من آدم آهنی موقوف

 

ببین ! گداخته این آدم آهنی از بس

دلش شده به مذاب دل زنی موقوف

 

زنی شبیه تو معلول علٌتی روشن

مگر هر علٌت معلول روشنی موقوف ؟!

 

که روشن است بی اندازه دوستت دارم

که این شعار به بن بست خوردنی موقوف !

 

همینکه با توام این روزهای دربدری

  تو نیز در همه اوقات با منی خوش باش !!!

 

                                                                            م. ائلیاز

+ نوشته شده توسط م.ائلیاز ... M.Elyaz در شنبه دهم مرداد 1388 و ساعت 19:14 |

 

اشک تمساح

 

اشک تمساح اگر چه پشت سرم،ریختی یکسر آب پاکی را

:ــ نه! نرو ــ روی جاده پاشیدی آرزوهای گرد و خاکی را

 

باز برگشتم و رها کردم بر زمین، خاک تا ابد بخورد

حجم اندوه روی شانه ی خویش یعنی آوار کهنه ساکی را

 

آه ! بی اختیار دستانم حلقه شد گرم دور گردن تو

هر دو با عشق مزمزه کردیم گفتمان های سینه چاکی را

 

شالی چشمهای ژاپنی ات آنچنان عاشقانه مستم کرد

که دو گیلاس شهد ناب برنج، سر کشیدم شراب ساکی را

 

امپراطور بر اریکه ی عشق شدم آنگونه که تو خواستی و

در درونم دوباره حس کردم اوج دلدادگی هلاکی را

***

با تو بودم ولی چقدر غریب، خواستم که به سرزمین خودم ...!

پشت سر باز : نه! نرو ائلیاز، ریختی هرچه آب پاکی را ...!

 

                                                                     (م.ائلیاز ــ بهار ۸۸)

                                                                                              

+ نوشته شده توسط م.ائلیاز ... M.Elyaz در یکشنبه سی و یکم خرداد 1388 و ساعت 13:36 |