دو شعر آزاد

 

زندگی

                                                                                       

تاک صلیبی

  که سنگینی اش

      سر خم می کند

          به دوشش

            شیرهء شیرینی ست

                                زندگی !...

 

                                                                                   

 

---

انتظار

                                                        

   سرت سرخ

   سینه سرخ 

   ساز کن حنجره ات را                           

          پنجره ها

              پنجهء تو را

                انتظار می کشند

 

                                

چند رباعي

دنيا

                                                            

همواره جهنم و بهشتي دنيا

از روز ازل چنين نوشتي دنيا

از لطف تو سهم ما جهنم شد،آه !...

تف بر اينگونه سرنوشتي دنيا

                                                      

 

 

---

دو رباعي پيوسته تقديم به كسي كه خدا كند ...

                                                          

آوازهء جهاني

... گفتند خدا كند بيايد آن مرد

با ما شايد كنار آيد آن مرد

اينگونه اگر نباشد اي واي آنوقت

خنجر بخورد ز پشت بايد آن مرد

           ***

آن مرد كه روح آسماني دارد

فردا آوازهء جهاني دارد

با سیصدوسیزده نماينده فقط

در كشور عشق پارلماني دارد

                                       شهريور ۸۴ 

غزل

 

 

 

 غزلی که حاصل لحظه های آزگار من است

 

                           آخرین برداشت

 

                                                                                

   زني كه چادر مشكي هميشه برسر داشت

   شكسته از لبه ي سنگ قبر سر برداشت        

   نگاه دوخت به باران به رنج نامه ي ابر

   و ابرهاي دلش بي صدا ترك برداشت                                   

   طنين هق هق ابري سياه پوش شكست

   فضاي خاطره از بس كه بغض در بر داشت

   دوباره عصر غم اندود پنج شنبه گذشت

   وتا هميشه زني چشم خيس بردر داشت

   ***

   هنوز كهنه پلاكي كه كاشته شده بود

   هزار نقطه ي ترديد جاي باور داشت                                  

   ***                                                                   

   دوباره قلب خودش را مرور كرد ،هنوز

   به مرد گمشده اش عشق صد برابر داشت

   و روز ها سپري ميشدند از پي هم

   و زن به زندگي انگيزه ي مكرر داشت

   خدا كه ناظر اين لحظه هاي مدغم بود

   دوباره از سر لطفش، چنين مقدرداشت                                     

   سكانس آخر اين ماجرا زني كه  گريست 

   به روي شانه ي مردي ،در آخرين برداشت/.

                                                                   

                                                                                  بهمن۸۳

غزلی از سال های دور

                                

     زیبا تر از ...

                                                                               

                    گل را تراش داد و سپس پیکر آفرید  

                    ما را خدا مکمل همدیگر آفرید

 

                    تا اینکه خوب دل ببری از زمینیان

                    زیبا تر از فرشته ترا دخـتر آفرید

 

                    طرح ترا به برکه نشان دادو بعد هم

                    از ساقه ی تنت ، گل نیلوفر آفرید

 

                    سنجاق کرد دشت پر از گل به دامنت

                    سبزینه پوشی از گل ، زیبا تر آفرید

 

                    عطر حضور تو که پراکنده شد درآب...

                 ...های جهان ، دوباره که شور و شر آفرید

 

                    پاشیده شد تبسم تو بر تن زمین

                    تا آفـــتاب گرمــتر دیگـــر آفریــد

 

                    شاعر ادامه داد غزل را چنین ، خدا

                    افسوس که شبیه ترا کمتر آفرید

 

                    شاید به خاطر دل من بود اینچنین

                    زیباتر از فرشته ترا دخـتر آفریـد

                                                                  گنبد ــ خرداد۸۲